بسم الله الرحمن الرحیم

چند وقت پیش شرایطی برایم بوجود آمد که به مدت چند روز حسابی دستم خالی بود یعنی حتی به اندازه ی کرایه تاکسی هم پول نداشتم (البته در زندگی طلبه ها این چیز خیلی عجیبی نیست) در اون چند روز فوق الذکر در مورد فقر و ثروت و اشرافیت و ... فکر می کردم، بویژه که مسائل چند سال اخیر و به خصوص اتفاقات بعد از انتخابات از یک منظر و سطح تحلیل ارتباطی محکم با مقوله ی اشرافیت نخبگان و جنگ فقر و غنا داشته است. با خودم فکر می کردم که این موقعیت، فشار آنچنانی به من وارد نکرده البته درسته که بعضی خواسته ها و نیازهامو کنار گذاشتم ولی مشکل خاصی ایجاد نشده و به قول معروف آسمون به زمین نیومده. من توی خونه، خب الحمدلله  از امکانات متوسطی برخوردارم و مثلاً برای رفت و آمد می تونم از ماشین پدرم استفاده کنم و الخ. ولی قم که هستم بالطبع یکسری امکانات خونه وجود نداره ولی من احساس مشکل آنچنانی نمی کنم یعنی وقتی ماشین نیست و من پیاده یا با دوچرخه به حرم یا جاهای دیگه میرم اصلاً احساس نمی کنم که بهم فشار میاد یا اگر بعضی وقت ها پول کم میارم اتفاق خاصی نمی افته، پس چرا دل کندن از مال دنیا برای بعضی ها اینقدر سخت و شاید غیرممکنه. بعد از فکر کردن به این مسائل به این نتیجه رسیدم که چیزی که ما به عنوان ثروت و مال دنیا می شناسیم با چیزی که اونها به آن مبتلا هستند متفاوته یعنی اینکه حداکثر درکی که ما از ثروت و موقعیت و برخورداری داریم اینه که خونه ی خوب و ماشین و پولی که هر چقدر بخواهیم خرج کنیم داشته باشیم شاید خیلی از ماها اگه صد میلیون تومن پول یه جا بهمون بدن در وهله ی اوّل ندونیم چیکارش کنیم ولی چیزی که در مورد بعضی آقایون و خانواده هاشون وجود داره اینه که متأسفانه بر اثر ثروت بسیار زیاد و موقعیت و قدرت سیاسی در کشور به طبقه ای جدا از جامعه تبدیل شده اند که از هیچ محدودیتی برخوردار نیستند و هیچ ممنوعیتی رو بر نمی تابند یعنی به حالتی رسیده اند که متأسفانه با تفرعن به جامعه نگاه می کنند و هر چیزی را که اراده کنند برایشان مهیاست یعنی نستجیر بالله به مرحله ی کن فیکون رسیده اند.

برای برخی مسئولین و خانواده های آنها که در سراسر زندگی با مشکلات روزمره ی مردم و جوانان بیگانه بوده اند یعنی کسانی که نمی دانند مشکل کنکور، سربازی، ازدواج، مسکن، کار و ... که معمولاً همه ی خانواده های ایرانی با آن دست به گریبان هستند، اصلاً یعنی چه؛ جدایی از این مواهب و این نوع زندگی از مرگ هم بدتر است و این است شاه کلید این مطلب که چرا در این چند سال اخیر اکثر این خانواده ها و این طبقه ی اشراف دولتی به دشمن خونی دکتر احمدی نژاد بدل شده اند و کلید فهم این مطلب است که چرا طلحة الخیر و سیف الاسلام زبیر به طلحه و زبیر جنگ جمل تبدیل شدند، که این سرنوشت البته از بسیاری مسئولین ما هم دور نیست. همین لقمه ها ی حرام است که باعث شده با دیدن حقیقت به آن پشت کنند و همین اشرافیت افسارگسیخته است که عنان این طبقه را در اختیار گرفته و به هر سو می کشد. اشرافیتی که ما واقعاً نمی دانیم چیست.

و ما ادراک ما اشرافیت...       

آن زمان که امیرالمونین(ع) شریح قاضی و عثمان بن حنیف انصاری را مورد خطاب و عتاب خویش قرار داد به خوبی می دانست که اشرافیت گرایی و آلوده شدن به چرب وشیرین دنیا سرآغاز مرگ مدیر دولت اسلامی است ، میدانست که مدیر دنیا زده توان تحول جهادی در زیرمجموعه ی خویش را ندارد و دریغا که ما با کوله باری از تجربه و برخی مسئولین با ادعای فضل و کشیدن کباده ی علم و دانایی چه آسان به این ورطه فروغلتیدند. با این مقدمه می خواهم به نکته ای اشاره کنم که به نظر می رسد زمان آن فرا رسیده است.

آقای دکتر احمدی نژاد در آن مناظره ی تاریخی به نکات مهمی اشاره کردند که یکی از مهمترین هایشان اشاره به اشرافیت زدگی مدیران دولتی بود کسانی که در سالهای مدیریت در دولت های آقایان موسوی، هاشمی و خاتمی به ثروت های آنچنانی از طرق غیرقانونی و یا قانونیِ غیرمشروع رسیدند و این وضعیت آنها را از ملت جدا کرد و امروزه تقریباً تمامی آنها را در رویارویی با خواست و اراده ی مردم می بینیم. آقای احمدی باید بداند که زمان رسیدگی به مسائل عنوان شده در مناظرات و قبل آن فرا رسیده است، زمان افشای نام و مشخصات و میزان دارایی غارتگران دولتی بیت المال مسلمین فرا رسیده است و زمان آن فرا رسیده تا به خواست بر حق کسانی که به همین دلایل به او رأی داده اند پاسخ دهد چرا که در غیر این صورت موجب بی اعتمادی مردم و یأس آنها از اصلاح سیستم خواهد شد. زمان پاسخ گویی امثال فرزندان آقای هاشمی و ناطق نوری فرارسیده است. زمان پاسخ گویی مدیرانی چون بهزاد نبوی و صفایی فراهانی و... فرا رسیده  است و اگر چنین نشود و این اشرافیت فاسد و علل ایجاد آن کالبد شکافی نشود کسانی چون علی فلاحیان و محمد باقر نوبخت به خود اجازه خواهند داد تا با وقاحت تمام و با استفاده از بی اطلاعی نسل جوان اشرافیت مسئولان و سیاست های غلط دوران تعدیل و فاصله گرفتن از آرمانهای انقلاب و امام و مقام معظم رهبری را توجیه کنند.

دکتر وقت عمل فرا رسیده است.  والسلام

بسم الله السمیع العلیم

و تاریخ دوباره تکرار می شود؛ حداقل برای من که مثل روز روشن است که ماجرای هجده تیر در حال دوباره سازی است، چطور؟ توضیح می دهم، ولی اوّل می خواهم بگویم که ماجراهایی مثل فتنه ی اخیر به طور کلی و ساده شده چه فرمولی دارند، یک ماجرا به عنوان بهانه ی شروع کار ، تبلیغات گسترده روی آن، بسیج نیرو و بعد هم که کار تمام است به همین سادگی و به همین خوشمزگی! باور نمی کنید؟ یازده سپتامبر که یادتان است یک دروغ، جوسازی شدید و بقیه ی ماجرا، در انقلاب های رنگی هم به همین شکل، حالا بهانه و دروغ هرچه بزرگ تر کارگشاتر و بهتر مثلاً در یازده سپتامبر بزرگی دروغ آنچنان بود که انجام هر عکس العملی را توجیه می کرد حتی حمله به دو کشور و درگیر شدن در جنگ. در مورد خودمان بگذارید از هجده تیر شروع کنیم در آن هم به بهانه ی تعطیل شدن روزنامه ی سلام تجمعات دانشجویی شکل گرفت و حرکت ادامه پیدا کرد و مشخصاً جهت گیری به سمت تغییر نظام رفت ولی با راهپیمایی بیست و سوم تیر و بسیج نیروهای طرفدار انقلاب و رهبری فتنه به لایه های زیرین رفت تا نفس تازه کند این همان چیزی است که دوباره در حال اتفاق افتادن است. در ماجرای اخیر تئورسین های فتنه که امروز در دادگاه به گناهان خود اعتراف کرده و عابد و زاهد و مسلمانا ! شده اند با آسیب شناسی ماجرای هجده تیر فتنه ای بسیار قوی تر ولی با همان فرمول طراحی کردند به جای بهانه قرار دادن مسئله ای مثل بستن روزنامه که دغدغه ی قشر اندکی است و توان به صحنه آوردن نیروهای کمی را دارد دروغ بزرگی مثل تقلب در انتخابات مطرح می شود که به وسیله ی آن بتوان انبوده مردم را به صحنه آورد در حقیقت سران فتنه و تئورسین های آن به این نتیجه رسیدند که در هجده تیر اگر می توانستند نیروی زیادی را به صحنه بیاورند کار تمام بود ولی به قول خانم فائزه هاشمی ماجرا لو رفت ! در قصه ی پر غصه ی اخیر سعی کردند برنامه ریزی شده تر عمل کنند، عضو گیری های گسترده، صرف منابع مالی زیاد، همراهی وسیع شبکه های ماهواره ای بیگانه و بسیج نیروها بسیار بیشتر از هجده تیر. تنها نکته ای که آقایان به آن توجه نکردند این بود که نظام و رهبری اولاً بسیار با تدبیر است و ثانیاً بر خلاف تصور آنها قدرت بسیج کنندگی بسیار بالایی دارد چیزی که بطور کلی در حرکت های مخملین این چنینی نباید اتفاق بیفتد و در هر جای دنیا هم که چنین انقلاب هایی رخ داده می بینیم که حکومت از طرفدارانی که برایش سینه سپر کنند بی بهره است و به راحتی سرنگون می شود. می بینیم که جریان فتنه نسبت به ده سال پیش بسیار با تجربه تر عمل کرده است.

خب به حمدالله راهپیمایی بیست و دوم بهمن اتفاق افتاد و مثل بیست و سه ی تیر همه چیز به خیر و خوشی تمام شد، حالا روی هم را ببوسیم و تا فتنه ی بعدی شب به خیر!!!

برادران، خواهران مسأله دقیقاً همین جاست من اعلان خطر می کنم خواهش می کنم شما هم احساس خطر کنید، ریشه های فتنه خشکانده نشده و این مار زخمی به پناهگاهی خزیده تا با نفسی تازه و استفاده از تجربیات این شکست دوباره سر بردارد برادرم، خواهرم فریاد بزن و مطالبه کن برخورد با ریشه ها را، معطل و منتظر هیچ کس و هیچ چیز هم نباش هر طور و با هر امکاناتی که داری، وبلاگ، نشریه، بحث با دوستان خلاصه کاری بکنید. متأسفانه جایی مثل صدا و سیما که باید خط مقدم این مطالبه باشد دغدغه که ندارد هیچ، عامدانه به سوی ماستمالی کردن قضایا می رود. به اعترافات برخی دست اندرکاران فتنه هم دلخوش نباش که سر عقل آمده اند. آخر چه کسی باور می کند که افرادی مثل حجاریان، نبوی، تاج زاده، امین زاده، میردامادی و تاجیک که تئورسین های ماجرا هستند و سالها این برنامه ها را در حلقه ی کیان و کلاس های دانشگاه تئوریزه کرده اند ناگهان از تمام اعتقادات و اعمال و رفتار خود برائت بجویند، این توبه، توبه ی گرگ است. وظیفه ما امروز بسیار سنگین است؛ اشتباه ما در هجده تیر و پیگیری نکردن، باعث بروز ماجرای اخیر شد باز سرمان را مثل کبک در برف نکنیم که فتنه ی بعدی با استفاده از تجربیات این دو فتنه ابعاد بسیار گسترده تر و پیچیده تری خواهد داشت.

......

هلا هلا به کجا می روید؟ برگردیـد

قدم نهید به میدان، اگر، نه نامردید

قدم نهید، قدم، گر به پای ماندستید

برآورید نفس، گر هنوز هم هستید

                                            محمد کاظم کاظمی  

بسم رب القلم

در این غربت مدرن که هر روز به سمت فردی شدن و به انفرادی محکوم شدن پیش می رویم گاهی فکر می کنم غربت تک تک ما کسانی که دلشان برای پاکی و یکرنگی تنگ شده چقدر عمیق است . شاید اصلاً بتوان آنرا با غریبی امیرالمؤمنین مقایسه کرد؛ مگر نه این است که او تمام دردهایش را به گلو می سپرد و غریبانه هایش را با چاههای کوفه نجوا می کرد. شاید در این عصر به ظاهر مدرن، چاهها هم مدرن شده اند. برای ما در فضای سایبری شاید چاهها همین وبلاگ ها باشند البته کمی فرق می کند؛ درد علی و سرّ علی را هر کسی محرم نبود ولی ما می خواهیم که درددل هایمان را همه بشنوند شاید ما اینگونه فقط سبک می شویم. ولی نه.... غربت علی چیزی فراتر از این بود؛ علی را کسی نبود  که سنگ صبورش شود و سینه اش گنجایش آنهمه را داشته باشد ولی ما را مولایی است که منتظر است، اوست که پیام هل من ناصر جدّش را بهتر از هر کس دیگری درک کرده و لبیک گفته است و اکنون منتظر شنیدن لبیک های ماست تا بیاید و انتقام سیلی مادرش بگیرد. اوست که سنگ صبور ماست، ما او را داریم پس نگفتنی ها را به او می گوییم و سهم این چاههای مدرن زمانه گفتنی هایی باشد که گاه بر دل سنگینی می کند. یا علی